Dulce Pontes op bedevaart

Dulce Pontes is op pelgrimstocht. Haar nieuwe CD Peregrinação komt begin 2017 op de markt en ondertussen presenteert de Portugese ster nummers van dit dubbelalbum aan het publiek in Nederland.

Ik maakte voor het eerst kennis met Dulce Pontes toen ze in 1991 Portugal mocht vertegenwoordigen op het Europees Songfestival. Maar haar werkelijke doorbraak in het collectieve Portugese geheugen kwam pas later, ergens halverwege de jaren negentig. Haar nummer, Canção do Mar, maakte destijds deel uit van de muziek bij de film, Primal Fear. Een film waarin Richard Gere de hoofdrol speelt. Van de hele film kan ik me niets meer herinneren, maar wel van het moment dat Canção do Mar werd ingezet.

dulce_pontes

Het is me een raadsel waarom De Doelen de zangeres opneemt in een reeks Fado-concerten. Marketingoverwegingen wellicht? Fado klinkt bekend in de oren, trekt de aandacht. Maar Dulce associeer ik allerminst met Fado. En al helemaal niet de muziek die ze op 8 december ten gehore bracht. Ze zong zelfs in het Spaans. Wat voor mij vloeken in de kerk is als je het over Fado hebt.

De zaal is niet uitverkocht, wel goed gevuld. Ik ontwaar weinig Portugese gezichten. De in Nederland wonende Portugese medemens heeft allang door dat het hier niet om Fado gaat. Dulce Pontes beluisteren roept weinig ‘saudade’ op. Op dezelfde avond dat Feyenoord tegen Fenerbahçe speelt en de cafés op het Stadhuisplein vol voetbalsupporters zitten, loopt een overwegend wat ouder Nederlands publiek naar de Grote Zaal van de Doelen om een Portugese zangeres van wereldformaat te beluisteren.

Ik vind het een vreemd concert. Amateuristisch bijna. Kwart over acht beginnen is kwart over acht beginnen, en niet twintig over acht. De zangeres komt in het aardedonker op, lijkt hoogst verbaasd als de spotlights ineens aangaan, giechelt wat achter de piano en begint. Musici zitten niet klaar, lopen af en aan. Kijken voortdurend naar elkaar (het lijkt wel inspelen).  Merkwaardig allemaal. Een muzikant zit op een verhoging in een spijkerbroek met een slobbertrui. Beseffen ze wel dat ze in De Doelen spelen? Of is het onderdeel van de act? Doe maar gewoon? Dat kan in het noorden van Europa?

Dulce heeft een gouden stemgeluid (had ik maar een honderdste van haar talent!) en dat maakt veel goed. Waarom dan een jurk die me doet denken aan de gewaden uit Game of Thrones? Waarom die in mijn ogen overdreven Indiaas, yoga-achtige bewegingen op het podium? Heeft het te maken met de ‘flow’ waarin ze tegenwoordig zit? Back to basic? Ontdek je als je teruggetrokken leeft personages die weinig meer met de Portugese ziel te maken hebben (Maria de Buenos Aires, bijvoorbeeld)?

Dulce Pontes woont sinds vijf jaar in Trás-os-Montes, een uithoek van Portugal waar Gerrit Komrij prachtig over geschreven heeft. Haar nummers op de bedevaart-CD hebben Galicische en Spaanse invloeden. Het Galicische element kan ik begrijpen. Galicisch en Portugees lijken meer op elkaar dan Spaans en Portugees. Bovendien zit je als je in Trás-os-Montes woont natuurlijk op een steenworp afstand van Galicië.

Het is net alsof het concert geen avondvullend programma mag worden. Ze zijn al later dan afgesproken begonnen, de pauze duurt langer dan verwacht en het deel na de pauze is uiterst kort. Maar gelukkig, als toegift bij deze pelgrimstocht zingt ze Canção do Mar. Graças a Deus!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s