Grata: dankbaar

Zaterdagmorgen ben ik op zoek gegaan naar een rolstoel. Mijn moeder is van haar fiets geduveld en heeft zich lelijk bezeerd. Ze kan nauwelijks lopen. Ondertussen is haar straat wéér opengebroken. Geen idee waarom, maar het asfalt hebben ze er voor de tigste keer afgepeuterd. Ze zijn nu al een jaar bezig met openbreken en dichtgooien.

Mijn moeder ziet het probleem niet, ze vindt dat ze prima het hele eind naar mijn auto kan strompelen. Lijkt me onverstandig als je op doktersadvies niet op je gezwollen en pijnlijke been mag staan.

Bij Ortopedia Passo Real, vlak naast Montepio (klein privéziekenhuis in de buurt van het busstation in Caldas da Rainha), hebben ze de ideale rolstoel : eentje die niet te zwaar is en zo in de auto kan, omdat je de wielen er met één klik vanaf haalt. Omdat we laatst een hele toestand met krukken hadden, koop ik er ook meteen 2 krukken bij.

Vooruitzien is regeren, toch? En al helemaal omdat je niet afhankelijk van tante Tia wilt zijn. Die beweerde laatst dat de kruk die hier al jaren stond van haar was. Toen we hem teruggaven zei ze dat het niet de hare was, maar een goedkoper exemplaar. Alsof we hier krukken in overvloed hebben. Hetzelfde is ooit met een paraplu gebeurd. Tot op de dag van vandaag beweert mijn tante dat ze ons een plu van 5000 escudos heeft geleend en er een van de Chinees voor heeft teruggekregen. Oké, we zijn de plu even kwijt geweest, want aan de kraam van een marktkoopman op Santana laten hangen. Maar die heeft hem keurig een week later teruggegeven. En het was toch echt de ruim 20 jaar oude plu die nog van mij oom zaliger is geweest. Maar nee, ze bleef beweren dat we een goedkopere hadden teruggegeven. Om van het gezeur af te zijn, heeft mijn moeder toen maar de grote paraplu van mijn vader aangeboden. Die haalde het in de ogen van mijn tante natuurlijk niet bij het exemplaar dat ze had uitgeleend.

Voor onder de 200 euro ben je een prima rolstoel en twee krukken rijker, maar heb je wel een deuk in je zelfvertrouwen vindt mijn moeder die mekkerend in de rolstoelzetel plaatsneemt. Al gauw vindt ze het stukken leuker worden als ze me ziet zwoegen. Een rolstoel voortduwen in een geaccidenteerde stad is geen pretje en het doel van ons ‘uitje’, de priklocatie, ligt boven op een heuvel en de parkeerplaats ergens halverwege. ‘Valt niet mee, hè, dat duwen!’, zegt ze vilein.

Maar het zonnetje schijnt, er is geen rij bij het vaccinatiecentrum en iedereen is zó vriendelijk.

Tachtigjarigen mogen zonder afspraak de 3e vaccinatie halen, omdat er inmiddels een half jaar tussen deze en hun tweede prik zit. Ik heb me ingesteld om zonder morren deze zonovergoten ochtend in een sporthal door te brengen, want misschien heeft heel tachtigjarig Caldas deze zaterdagochtend bedacht om naar de priklocatie in de Mata Real te komen.

Als we ook nog door de nieuwe burgemeester begroet worden, raak ik ontroerd. Iemand die op zaterdagmorgen bij een priklocatie komt kijken en voor alle medewerkers en stadsgenoten een vriendelijk praatje heeft, is een man naar mijn hart. Je schaamt je bijna dat je niet op hem gestemd hebt 😉.

Terwijl mijn moeder wacht op haar naam die omgeroepen wordt, krijgen we de vraag of we water en Mariakaakjes willen. Ik raak hevig ontroerd van dit gebaar en de vraag die zo liefdevol wordt gesteld. Nergens haast of onvrede. En vooral, geen ingewikkelde toestanden, gewoon komen en prikken. Wat ben ik grata, dankbaar!

Na de prik word je nog kwartiertje in de gaten gehouden. Voor een tvscherm waar een promofilmpje over Caldas da Rainha draait mag je dan de tijd uitzitten.

Mijn moeder denkt ‘niks promofilmpje, ik lees de Gazeta das Caldas’

Zodra je opstaat, wordt je stoel intensief gepoetst. Bij het verlaten van de priklocatie kom je nog door de sporthal. Meisjes in sierlijke schaatstoutfits oefen hun rolschaatskunsten. Het hele prikgebeuren krijgt bijna de vorm van een uitje. We blijven even kijken en als er rolschaatsster pirouette maakt en vrij hard op de grond valt, merkt mijn moeder op dat ze de pijn van het arme kind meteen in haar eigen knie voelt.

In kerstsferen

Op zaterdagavond 13 november zijn de lichtjes in de stad aangegaan. Ik ben zelf niet naar de feestelijke ontsteking gegaan, want uitgeteld, maar heb er nog wel wakker van gelegen. En mijn moeder en Perdida ook. Om half één, midden in de nacht, rake knallen, de hond angstig, wij verbaasd. Het duurt even voordat het tot ons doordringt : vuurwerk natuurlijk. Van het grote feest op het plein voor de kerk, het gemeentehuis en het tribunaal.

Als de stad in kerstsfeer is, wordt het tijd om zelf ook aan de slag te gaan. Bijzonder is het wel om kerstversiering op te hangen terwijl de lucht azuurblauw is en de thermometer een waarde boven de twintig aangeeft.

Deze hing tegen de muur in de zon. Een andere gaf 23 aan.

Terwijl ik druk in de weer ben om mijn moeder te verrassen, ligt de patiënt op de bank te slapen. Ze heeft last van de bijwerkingen van de 3e Modernaprik, dus ik mag zelf kerstfröbelen.

Ik meende me te herinneren dat ze vorig jaar verzuchtte dat ze zó graag gekleurde lichtjes wilde. Ik ga ernaar op zoek en vind een gordijn met gekleurde lampjes. Het ophangen eindigt uiteindelijk in een aanslag op mijn geduld (koop nóóit een gordijn!). Ruim een uur nodig gehad om het te ontwarren.

Als degene voor wie je het doet er vervolgens reuze blij is, dan maakt dat weer een hoop goed.

Jammer hoor, de reactie van mijn favoriete patiënt toen ik eindelijk het hele spul met tiewraps goed had : ‘Oh nee, vreselijk, ik wil geen flikkerende lampjes’…. Que ingrata 😇 !

Geen blogpost van zininportugal.com meer missen? Tik je emailadres bij de volgknop in. Een volgend beeldverhaal ontvang je dan meteen in je inbox.

Grata, dankbaar, ook voor het feit dat Zin in Portugal van het weekend op Facebook de 2000 volgers heeft bereikt en dat inmiddels ruim 600 mensen de beeldverhalen rechtstreeks in hun inbox ontvangen. Obrigada!

Sinds een aantal jaren maken winkeliers kerstbomen met hun waar erin. Drie keer raden wat er dan in de boom van de lokale lingeriewinkel hangt 😇

Meer lezen over Caldas da Rainha?

Caldas da Rainha: uit en uit eten

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. A Habets schreef:

    geweldig weer en wat veel en variatie in de versieringen. dan is het hier armzalig met sliertjes langs de afdakjes (als je het zo mag noemen) bij de winkels. de rest moeten de bewoners zelf maar uitzoeken.

    ________________________________

    Like

  2. Iepe Sijperda schreef:

    Mooi omschreven,hoop dat er meer standen op de kerstverlichting beschikbaar zijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s