Naar Fátima met een handleiding voor pelgrims uit 1929

Fátima, de een noemt het hier thuis ‘je reinste volksverlakkerij’, de ander wil erheen om te bidden voor een been dat kuren vertoont. Fátima. Ach, baat het niet, schaadt het niet. Bovendien kan een beetje bezinning op zijn tijd geen kwaad. Voordat we op pad gaan, zoek ik in het familiearchief de doos waar Fátima op staat….

Kaalnekje en de negen heksen

Steeds meer heb ik het met haar te doen: ons Kaalnekje. De rest van het kippenbestand, gezegend met een dos veren in de nek, pruimt haar voor geen meter. Toen haar kaalnekkerige zus nog leefde, was die haar steun en toeverlaat. Maar zuslief is door haar poten gezakt. Een kip die hier een natuurlijke dood…

Kippenhokdrama

Ik eet hier elke dag een ei. Vaak gaan mijn gedachten dan terug naar mijn oma. Niet aan mijn Portugese oma, maar aan mijn Duitse, de moeder van mijn moeder. De oma die ons haar geboortejaar leerde door dat jaar te linken aan de ondergang van de Titanic. Twee wereldoorlogen overleefd, vijf kinderen gebaard en altijd intens van…

Hoera: Zin in Portugal bestaat één jaar!

De negenendertig blogposts hebben het afgelopen jaar kunnen rekenen op ruim 15.000 bezichtigingen. En de facebookpagina heeft inmiddels meer dan 400 vrienden. Wauw! Reden voor een feestje. Opvallend is dat posts die over eten gaan razend populair zijn. Veel bezoekers hebben de blogpost ‘Waar gaan we eten als we in Caldas da Rainha of Foz do…

Pastéis de Belém

Onlangs heb ik op een dag zes Pastéis de Belém op. Calorietechnisch erg onverstandig, maar oh, wat lekker. Vooral de eerste vier, die waren nog warm van binnen! Zo ontzettend vaak kom ik niet meer in Belém, de wijk in Lissabon waar je het Jerónimosklooster, de Torre de Belém en het Padrão dos Descobrimentos (Ontdekkingsreizenmonument)…

Tremoços: lupineboontjes als snack

Als je voortaan een schaaltje gele boontjes naast je glas bier ziet verschijnen, dan weet je: dat zijn ‘tremoços‘ (lupineboontjes). Veel Portugezen kopen bij een kraampje op straat of op de markt deze ‘tremoços‘ om al wandelend gedachteloos op te peuzelen. Of ze staan aan de bar in een café te praten met een schaaltje onder handbereik….

Prima nagerecht: maçã assada, een in de oven gegaarde appel!

Het nagerecht “Maçã assada” kun je in veel restaurants bestellen. Makkelijk van tevoren te bereiden en prima koud te serveren (alhoewel ik ze warm lekkerder vind). Bovendien is het gerecht niet al te arbeidsintensief. En appels zijn er aan de Costa de Prata in overvloed. Daar zijn de talloze boomgaarden met appels als je meer het…

Mijn tweekleurige stoofpeertjes met rode Port

Aan de Portugese Zilverkust verschijnen steeds meer appel- en peergaarden. Veel boeren zijn de laatste jaren overgestapt naar het telen van peren: de in Portugal beroemde ‘Pêra Rocha’. Nu betekent ‘rocha’ rots. Dus je zou de peer gemakshalve de ‘Rotspeer’ kunnen noemen. Je denkt dan meteen aan een peer die wellicht in een rots groeit of…

Amêijoas à Bulhão Pato: hoe maak je die?

Ik ben er dol op: kokkels op de Bulhão Pato-manier. Het beroemde schaaldierengerecht is – vermoedelijk – vernoemd naar de negentiende eeuwse dichter Raimundo António de Bulhão Pato, zoon van een Portugese edelman en een Spaanse dame. Naast dichten hield Bulhão Pato van eten. In een van zijn werken laat hij een kokkelgerecht voorbij komen….

Hoe bak je een ‘pão caseiro’, zo’n typisch Portugees brood?

Ik weet precies wanneer er in de buurt brood gebakken wordt. In de lucht hangt een speciale geur van opgepookt hout. Heerlijk. In mijn jeugd bakten mijn oma, overgrootmoeders en tante een aantal keren per week brood. Het is een arbeidsintensief proces. Tot op de dag van vandaag maken veel vrouwen in de dorpen nog zelf…

Mafra: monumentaal paleis en klooster

Onbegrijpelijk dat ik al jarenlang iedereen die ons bezoekt aanraad om vooral Sintra te bezichtigen. Over Mafra, een stadje dat nota bene dichterbij ligt, rep ik zelden. Maar vanaf 3 augustus staat het enorme bouwwerk in Mafra hoog op mijn ‘must see’- bezienswaardighedenlijst van de kust boven Lissabon. Sintra is mooi, maar zomer en winter…

Pastel de nata: een makkelijk recept

Wie kent ze niet:  pastéis de nata, de heerlijke custardtaartjes die je bij elke pastelaria (banketbakker) in Portugal kunt krijgen? Maar wat is het nou? Pastel de nata of pastéis de nata? En waarom hebben ze het ook over pastel de Belém en pastéis de Belém? Het verschil tussen pastel en pastéis (spreek uit pastijz) is…

Ambachtelijke kaasboerderij aan de Costa de Prata

Portugal staat niet bekend als ‘kaasland’. Vreemd eigenlijk, want je kunt hier de lekkerste kazen kopen. Meestal halen we eens in de week kaas bij een kaasboer op de zondagmorgen boerenmarkt in Santana, vlakbij Venda da Costa in de deelgemeente Alvorninha. Met stip op één komen twee kaasjes. Totaal verschillend, maar oh, wat zijn ze lekker. De…

Boter en bacalhau in de oorlog

Vandaag zijn we ze weer tegengekomen: papieren herinneringen uit 1943, 1944 en 1945. Mijn overgrootvader was naast boer ook kruidenier. Portugal is in de oorlog neutraal gebleven, maar ook hier werden levensmiddelen schaars vanaf blijkbaar januari 1943. Van voor die datum vinden we geen door de regering vastgestelde prijslijsten of grote aanplakbiljetten met informatie. Veel…

Knollen, kruiden en lavendel

Met kerst eten we hier erwtensoep. Traditiegetrouw hoor je op de avond van 24 december voor óf na de mis in melk gekookte bloemkool en bacalhau te eten. We zijn dol op bacalhau, maar níet gekookt! Dus wij maken tot verrassing van iedereen erwtensoep. Klein probleempje: hoe kom je in Portugal aan knolselderij? Heel soms…

Pasen in Portugal

De brem staat te bloeien en de boomgaarden kleuren wit van de bloesem. De dalen zorgen voor eindeloze vergezichten met ontluikend groen. In mijn familie gaat het verhaal dat in een ver verleden een Portugese koning een prinses uit het hoge noorden trouwde. De prinses leed aan heimwee en verlangde hevig terug naar haar koude vaderland. Om…

Vergeet Port, stap over op Ginja!

Als je van Lissabon naar het noorden over de A-8 richting Leiria rijdt, doemt na Bombarral aan de linkerkant Óbidos op. Dit idyllische vestingstadje tachtig kilometer boven de hoofdstad is een trekpleister van jewelste. Maar geen paniek, zodra je van de doorgaans drukke smalle hoofdstraat met souvenirwinkeltjes afwijkt, ben je de busladingen toeristen kwijt en waan je je…

Matige trek? Neem een ‘bitoque’ of ‘bifana’!

Portugezen eten tussen de middag en ’s avonds warm. Veel werknemers in loondienst krijgen van hun baas een voucher of een bedrag waarmee ze tussen de middag in een van de vele restaurantjes kunnen eten. De horeca speelt daar handig op in door de prijzen van de middagmaaltijd laag te houden. Voor tussen de zeven…