Gelegen tussen de uitgestrekte peren- en appelgaarden vind je aan de Zilverkust een alleraardigst dorpscafé dat gerund wordt door Suzana. Met veel liefde en oog voor detail heeft zij in Vidais, tegenover de plaatselijke apotheek, een ontmoetingsplek gecreëerd waarvoor zelfs televisiemensen uit Lissabon de provincie in reizen om er reportages over te maken. En ze komen niet alleen voor de koffie en de homemade vegetarische wraps! Nee, ze komen ook voor het museumpje dat Suzana in een ruimte achter haar café aan het inrichten is.

Veel lokale sporthelden én bijzondere dorpsbewoners

De deelgemeente (freguesia) Vidais mag dan landelijk ogen, op sportief gebied is het een speler van formaat. Tussen al dat fruit schuilt een onverwachte hoeveelheid lokaal talent. Je kijkt je ogen uit in het zaaltje achter de toog waar alle indrukwekkende gewonnen bekers en trofeeën van begaafde zaalvoetballers en fanatieke atletiekfanaten uit deze buurt tentoongesteld staan.

Naast deze bekers verzamelt Suzana hier met veel liefde spulletjes van dorpsbewoners die er niet meer zijn, maar wier verhalen voortleven. Zoals de iconische hoed van Tante Tia! Daar kleeft weer een prachtig verhaal aan vast. Mijn Tante Tia is altijd een handelaarster pur sang geweest. Het verhaal van de hoed is inmiddels legendarisch in het dorp. Suzana heeft ooit bewonderend naar de strohoed van mijn Tante Tia gekeken en gezegd: “Goh, wat heb je toch een leuke hoed, zo één zou ik ook wel willen!” Waarop tante meteen zei: “Nou, je kunt hem zo krijgen hoor!” Suzana reageerde enthousiast: “Dat wil ik graag!” De volgende dag kwam tante aanlopen bij het café, liep naar Suzana toe en overhandigde haar de strohoed. Suzana blij: “Obrigada!” “Obrigada?”, schijnt mijn Tante Tia gezegd te hebben, “Ik krijg € 5 van je, hoor.” Kijk, dát is mijn tante ten voeten uit! Die hoed heeft nu links van de deur een ereplaats in het museumpje gekregen.

De ‘Louis Vuitton’-tas en Chanel-os van mijn tante Tia

Maar er is meer. Suzana vraagt al maanden naar de Louis Vuitton-tas van mijn Tante Tia. Ik ben eraan gehecht, maar onlangs heb ik haar iconische ‘Louis Vuitton’ toch afgestaan aan het museumpje van Vidais.

Het is alweer twee jaar geleden dat mijn tante is gaan hemelen. Toch ploppen er tot op de dag van vandaag, waar ik ook kom, verhalen over mijn tante op. Zo ook over haar ‘handtas’. Mijn Tante Tia ging, toen ze nog goed ter been was, vaak koffie drinken in het café van Suzana. Het café zit tegenover de apotheek en haar man ligt een klein stukje verderop op de begraafplaats. Mijn tante heeft elke seconde van de dag sinds 2005 om haar overleden echtgenoot getreurd. Jarenlang is ze enkele keren per week naar de begraafplaats gelopen om daar zittend op het graf van haar man haar lunch op te eten. Daarna ging ze dan even koffie drinken in het café van Suzana.

Op een dag stond ze aan de toog en zei Suzana gekscherend: “Hé, heb je je Louis Vuitton-tas weer bij je?!” Mijn Tante Tia schijnt zo onwetend te hebben gekeken dat die blik in het geheugen van de aanwezigen is blijven hangen. Ze hebben haar moeten uitleggen dat Louis Vuitton een duur tassenmerk was. Voor een vrouw die op pad ging met een karakteristiek plastic emmertje waar al haar spullen in zaten (ook haar snoeischaar en natuurlijk plastic bloemen voor op het graf), is de wereld met tassen die een paar duizend euro kosten lichtjaren verwijderd.

De wandelingen naar de begraafplaats door de heuvels liep mijn tante op instappertjes, die wij haar Chanel-os noemen. In het Portugees zijn slippers chinelos, vandaar de woordspeling naar Chanel-os.

Na het overlijden van tante vroeg Suzana ons of we misschien haar iconische attributen aan het museumpje van het café wilden schenken. Zo gezegd, zo gedaan: de ‘Louis Vuitton’-emmer én de Chanel-os hebben inmiddels een mooi plekje naast haar strohoed gekregen in een ruimte vol sportbekers en andere erfstukken van dorpsbewoners.

En het mooie is: ik blijk meer op haar te lijken dan ik aanvankelijk dacht. Ik houd erg van mooie kleren, maar op een boerderij heb je er weinig aan, dus mijn ‘outfit of the day’ is tijdens het schoonmaken van de emmers die bij de pluk gebruikt zijn echt geen zwierige jurk. Oh, en heel eerlijk: die ‘Chanel-os’ zitten eigenlijk best aardig en ik vind deze Tante Tia-look inclusief hoge sokken en hoed een prachtig eerbetoon!

Nieuwe vrienden maken?

De volgende keer dat je langs de peren- en appelvelden rijdt aan de Portugese Zilverkust, weet je wat je te doen staat. Strijk neer bij Café Doce Rainha (je treft er bijna altijd wel iemand die Nederlands, Engels, Frans of Duits spreekt), bestel een heerlijke meia de leite direta com muita espuma (‘mijn cappuccino’) en vraag of je even een kijkje mag nemen in het museum. Oh, en iedereen kijkt uit naar haar bailarico met churrasco (‘bal met barbecue’) aanstaande zaterdag 19 september. Ik weet zeker dat je hier nieuwe vrienden ontmoet, want het café vormt echt een mooie brug tussen de oorspronkelijke bewoners en de vele buitenlanders die de weg naar Caldas da Rainha en in het bijzonder Vidais en Alvorninha hebben gevonden.

Informatie & Adres

• Café: Café Doce Rainha
• Adres: Rua Principal (tegenover Farmácia Vidais), 2500-668 Vidais, Portugal
• Socials van het café van Suzana: Facebook (neem even contact op als je zaterdag mee wilt eten: +351 935 672 578

Geen beeldverhaal van Zin in Portugal meer missen? Tik net als ruim 900 anderen je e-mailadres in bij de volgknop. Het volgende beeldverhaal (over prachtige schilderijen in Torres Vedras) verschijnt dan meteen in je inbox. Até breve e beijinhos!